Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι. http://bomberman0r.spaces.live.com/blog/cns!6D96ECFF6637C39!183.entry

Η μέρα ξεκινά με τις καλύτερες προοπτικές, 30 εκατοστά χιόνι έχουν πέσει στο Παρνασσό και είμαστε ετοιμοι να σχίσουμε τα slops. Οκτώ το πρωί έτοιμοι και φορτωμένοι η παρέα ξεκινάει το ταξίδι της, 136 χιλιόμετα απόστασης διανύονται σε 2 ώρες. Το άλλο μέρος της παρέας το οποίο έχουμε στήσει ώς συνήθως έχει προχωρήσει προς το χιονοδρομικό. Εμείς όντας πλήρως προετοιμασμένοι, με ολα τα απαραίτητα αξεσουάρ του σκι, αλυσίδες και σχάρες προχωράμε ολοταχώς. Νοικιάζουμε εξοπλισμούς στο Κλαουδάτο και βουρ για το χιονοδρομικό κατα τις 10 αισίως. Ποιος ήξερε τι θα μας περίμενε τις επόμενες 4 ώρες. Η bmw κινούταν καλά, πετούσε που και που και κώλο απροβλημάτιστα, αλλά σε μια ανηφόρα ο πάγος ήταν ανυπέρβλητος. Κάνω την πρώτη αναγνωριστική κίνηση να βάλω τις καινούριες καλοπληρωμένες Michelin αλυσίδες στα πλατιά λάστιχα της bmw. Το εγχείρημα φαινόταν αδύνατο μέχρι που φάνηκε ένας ανθρωπος της Express Service. "Θα θέλατε βοήθεια?" "Ναι μαλλον έτσι φαινεται ..." "Να στις βάλω?" "Να σε βοηθήσω.." "Θα στις βάλω, δεν θέλω βοήθεια, και με 10 ευρώ στις βγάζω και στο κατέβασμα." "Ευχαριστώ πολυ, θα τις βάλω μόνος μου" "..." . Οι αλυσίδες δεν έμπαιναν και υπό την παρουσία του ειρωνικού βλέμματος της express service το εγχείρημα φαινόταν ακόμα δυσκολότερο. Πεισμώνω σκεπτόμενος την αλητεία των 10 ευρώ και προχωράω μήπως καταφέρω και ανέβω μέχρι τέρμα χωρίς αλυσίδες. Το κολλημα δεν αργεί πάλι ομως και αυτή τη φορά ήταν γερό. Ούτε μπρός ούτε πίσω. Η λύση της αλυσίδας φαινεται γόρδιος δεσμός. Οι αλυσίδες παγωμένες, το αυτοκίνητο μεσα στη βρώμα και αρχίζει ο εκνευρισμός. "Μήπως δεν είναι καλες οι αλυσίδες?". Το τηλεφώνημα στους άλλους της παρέας που είχε φτάσει και το κάλεσμα για βοήθεια ήταν επιτακτικο. Η ώρα έχει φτάσει 12 και φτάνει ενας φίλος έμπειρος στην τοποθέτηση αλυσίδων :P Οι αλυσίδες παραμένουν πολύ δύστρωπες και αδυνατο να ξεμπλεχτούν. Τελικά κατα τις 2:00 φτάνουμε με μισοβαλμένες αλυσίδες που να κοπανάνε με κάτι νεύρα τσίτα. Τι είναι να ξεκινάς ξυπνώντας στις 6 το πρωί και να φτάνεις να κάνεις μόνο 1 ώρα σκι. Τελοσπάντων οι καταβάσεις δεν ήταν κακές, έστω κι αν ήταν 2. Ούτε το φαγητό μετά.
    Έρχεται η στιγμή της επιστροφής. Απαλλασσόμαστε απο τις άχρηστες αλυσίδες που έχουν μισοσπάσει (σουτ στο γκρεμό με μίσος) και έχουμε όλοι γλαρώσει. Εγώ παλεύω να μην νυστάξω στο τιμόνι. Για καλή μου τύχη οι κύριοι μπατσοι φρόντισαν να μην μου συμβεί αυτο. Τσουπ με σταματάνε με το παλιό κόλπο με το φακό. Είναι 4 όμως και είναι ανησυχητικό αυτό. Σκέφτομαι, αλκοτέστ θα είναι, σταματάω ήρεμα. "Καλησπέρα κύριε, θα πρέπει να ψάξουμε το αυτοκίνητο σας, βγείτε όλοι έξω." Ωραίο κιαυτό, όλα τάχε η Μαριωρή...Αρχίζουν ψάχνουν ντουλαπάκια, παραντουλαπάκια, καρέκλες, ρούχα, τσάντες, μέχρι και το ρούζ απο τις κοπέλες. "Τι ακριβώς ψάχνετε?" , η απάντηση με απάθεια "ε, ναρκωτικά, όπλα..." "Μάλιστα...." Και η κορυφαία ερώτηση έρχεται μετά. "Λεφτά έχετε μέσα στο αυτοκίνητο?", "Ε, ναι στο πορτοφόλι μου..". Έρχεται στο μυαλό μου ο ντραγκ ντίλερ που έχει μόλις πάει στο ντραγκ ντιλ και έχει πάρει τη βαλίτσα με τα εκατομύρια. Αρχίζω και ανησυχώ γιατί οι κύριοι μπάτσοι αδυνατούν να καταλάβουν πως απλά είμαστε κουρασμένοι, έχουμε πάει για σκι και δεν γυρεύουμε μπλεξίματα και να σκέφτομαι μήπως αρχίζουν χειρότερες παρασπονδίες. Ήδη αρχίσαν τους σωματικούς ελέγχους. "Τι κάνετε κύριε?" "Την δουλειά μου κυρία μου, εσείς δεν δουλεύετε?" "Οχι..." Σκηνές απείρου κάλλους και σκέφτομαι πως τελικά ίσως είναι καλύτερο να πηγαίνω με τις συνηθισμένες ταχύτητες που δεν επιτρέπουν στους μπάτσους να βγούν στη μέση του δρόμου σαν καραγκιόζηδες. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε περαιτέρω, μας άφησαν και φύγαμε και το κουφο? Δεν άνοιξαν καν το πορτ μπαγκάζ. Τσακ μπάμ φτάνουμε σπιτάκι μας. Πτώματα και με ανάμεικτα συναισθήματα. Same shit different day. :)